"
« تاریخ یکی از سلسله گفتمان های موجود راجع به جهان است .» ( جنکینز ، ترجمه نوذری ؛ آگاه )
« تاریخ چیزی است در نوع خود بی نظیر ، نوعی بازی زبانی » ( همان)
« ملاک روایت تاریخی حقیقت است اما ملاک اثر هنری میزان لذتی است که در مخاطب می آفریند » ( بابک احمدی نشر مرکز )
« تبیین تاریخی از منطق علی علیت ، استقراء و قیاس پیروی نمی کند بل تابع منطق داستان است ( همان )
موج بزرگ - هوکوسای
مقابل آن آبی دریاست و آبی فوجی، مقابل خمیده ،آبی صورت های مردان چنان سفید
همچون برف بر قله،
همچون شانه ی موج بر زمینه ی آسمان به رنگ
قایق ها، در مقابل علایمند در هوا،
سکون موج ، که کمی غریبه ی زود رنج را می ماند که بر روی کوه در آسمان خاکی رنگ
تکه ها می بارند، و مردان آبی تکیه می دهند به دریا مثل برف و موج
مثل کوه به آسمان
در دریای نقاش
همه ی ماهی گیران در امانند،
همه ی خشم
تسلیم اراده ی هماهنگی اوست
اما آن بی خبری که
بدون خیال بدی به گوشه ای می پیچد
پشت دیوار می شنویم فریادش را
او نیمی در این جهان نیمی خارج از آن است
مردان است
اما در پایه ی کوه نمی بینید کرانه ی آسمانی رنگ را
او مطمئن نیست حتی از خودش
جهانش پوسته ای است
ماهی می گیرد در دریای پر از مار و نزدیک می شود موج به موج
به آرارت
دونالد فینکلDonald Finkel
وقتی پسر کوچکی بودم اغلب به دیدار پدر بزرگ می رفتم. او همیشه این احساس را به من میداد، که بزرگ هستم،از این راه که دستم را محکم می فشرد، منتها دست ظریف و کوچک من در پنجه های قدرتمند او گم می شد. و من با نگاه کودکانه ام، این سراسر مرد را اینطور می دیدم:واقعا غول پیکر
وقتی بزرگتر شدم، رفته رفته اندازه هایش برایم طبیعی شدند - فقط دستهایش همیشه برای من بزرگتر از حد معمول باقی ماندند. هنوز در خاطرم هست که چطور این دستهای غول پیکر ، ته ته جیبش را می گشتند و هر بار یک ربع دلاری بیرون می کشیدند که با آن من اجازه ی خرید یک بستنی را داشتم. وقتی برادرهای کوچکم به دنیا آمدند، پدر بزرگ آنها را در دستهایش تاب میداد، در دستهایی که بر ادر هایم عملا در آن گم می شدند، این دستها همیشه حاضر بودند، برای بلند کردن من، هنگامی که دوچرخه سواری یاد می گرفتم، و نیز برای بغل گرفتن من وقتی غم و غصه داشتم،حتی امروز هم وقتی که می افتم،آرزو می کنم کاش آن دستهای بزرگ هنوز هم برای بلند کردنم حاضر بودند.
مایک هیوزMike Hughes
یک داستانک از فرانتس هولر
ترجمه: ناصر غیاثی
امر دیگر
گارسون که داشت بشقاب و کارد و چنگال را جمع می‌کرد، به مشتری گفت: «امر دیگری باشد.» مشتری گفت: «یک گیلاس کنیاک، یک ویلا تو کوه‌های زوریخ، یک ماشین کورسی و یک زن که بشود باهاش دل به دریا زد.
گارسون گفت: «کمی زیاده‌خواهی است، ولی خب ببینم چکار می‌شود کرد.» چند لحظه بعد که داشت کنیاک را سرو می‌کرد، یک محضردار با او بود که سند ِ ویلایی در زوریخ و یک ماشین کورسی پارک شده توی گاراژ ویلا را به همراه داشت. مشتری تشکر کرد و جرعه‌ای نوشید. در همین لحظه زنی که چشم‌هایش برق می‌زد، نشست پشت میز و گفت که در دل به دریا زدن شهره‌ی خاص و عام است.
مشتری پیش از این‌که رستوران را به همراه زن ترک کند، در دفترش نوشت: «کیفیت غذا متوسط. پذیرایی عالی.»
جادوگری که روی درخت انجیر زندگی می کند ،
به لستر گفت: یه آرزو کن تا برآورده کنم !
لستر هم با زرنگی آرزو کرد
دو تا آرزوی دیگر هم داشته باشد
بعد با هر کدام از این سه آرزو سه آرزوی دیگر آرزو کرد
آرزوهایش شد نه آرزو با سه آرزوی قبلی بعد با هر کدام از این دوازده آرزو سه آرزوی دیگر خواست که تعداد آرزوهایش رسید به ۴۶ یا ۵۲ یا...
به هر حال از هر آرزویش استفاده کرد برای خواستن یه آرزوی دیگر تا وقتی که تعداد آرزوهایش رسید به...
۵ میلیارد و هفت میلیون و ۱۸ هزار و ۳۴ آرزو
بعد آرزو هایش را پهن کرد روی زمین و شروع کرد به کف زدن و رقصیدن، جست و خیز کردن و آواز خواندن
و آرزو کردن برای داشتن آرزوهای بیشتر، بیشتر و بیشتر
در حالی که دیگران می خندیدند و گریه می کردند
عشق می ورزیدند و محبت می کردند ،
لستر وسط آرزوهایش نشست
آنها را روی هم ریخت تا شد مثل یک تپه طلا و نشست به شمردنشان تا ... پیر شد و بعد یک شب او را پیدا کردند در حالی که مرده بود و آرزوهایش دور و برش تلنبار شده بودند
آرزوهایش را شمردند
حتی یکی از آنها هم گم نشده بود
همشان نو بودند و برق می زدند
بفرمائید چند تا بردارید
به یاد لستر هم باشید که در دنیای سیب ها و بوسه ها و کفش ها همه آرزوهایش را با خواستن آرزوهای بیشتر حرام کرد !!!
گاه آنچه امروز داریم و از آن لذت نمی بریم آرزوهای دیروزمان هستند!
شل_سیلوراستاین